Week van de Opvoeding - Interview met een ouder

Achter de voordeur zie je pas het hele verhaal

Een kind dat zich op school stil en aangepast gedraagt, kan thuis heel anders zijn. En achter de dagelijkse zorg voor een kind kan een ouder zitten die zelf nauwelijks nog energie over heeft. “Het is zo belangrijk dat er echt naar ouders geluisterd wordt. Wij kennen ons kind als geen ander.”

Als ouder zie je vaak dingen die anderen niet zien. Je merkt het als je kind niet lekker in zijn vel zit, ziet hoeveel invloed gedrag heeft op het hele gezin en weet hoeveel energie het kost om alles draaiende te houden. Deze ouder vertelt waarom het verhaal van ouders onmisbaar is, hoe het voelt als zorgen niet serieus worden genomen en wat professionals kunnen doen om gezinnen beter te ondersteunen. Haar verhaal sluit aan bij het thema ‘Kijk eens door mijn ogen’ van de Week van de Opvoeding, van 26 oktober tot en met 1 november 2026.

Wat zie jij als ouder bij je kind wat een hulpverlener, huisarts of school misschien niet altijd ziet?

“Hoeveel impact het gedrag van je kind op het hele gezin heeft en hoe zwaar het soms kan zijn om daarmee om te gaan. Aan de buitenkant is dat niet altijd zichtbaar. Maar als ouder ben je er iedere dag mee bezig. Het vraagt veel van je en heeft invloed op het hele gezinsleven.”

Welke veranderingen merk jij thuis als eerste, omdat je je kind zo goed kent?

“Je merkt het bijvoorbeeld aan veranderingen in de stemming van je kind. Je ziet het als je kind even niet lekker in zijn vel zit, soms nog voordat anderen dat doorhebben. Als ouder ken je je kind door en door en herken je vaak kleine signalen die iets vertellen over hoe het echt gaat.”

Zijn er dingen die je kind thuis wel laat zien, maar op school of bij een hulpverlener niet?

“Mijn dochter kan thuis heel luidruchtig en wild zijn, terwijl ze bij anderen vaak eerst heel stil en verlegen is. Dat verschil kan groot zijn. Wat iemand op school of tijdens een gesprek laat zien, vertelt dus niet altijd het hele verhaal.”

Wat denk je dat professionals soms missen als ze vooral kijken naar hoe het met een kind op school of tijdens een gesprek gaat?

“Sommige kinderen passen zich heel erg aan de buitenwereld aan. Daardoor lijkt het misschien alsof het goed gaat, terwijl er thuis heel andere dingen spelen. Juist daarom is het zo belangrijk om ook goed naar het verhaal van ouders te luisteren. Wij zien ons kind in verschillende situaties en merken wat er achter de schermen gebeurt.”

Wat zou je willen dat hulpverleners, huisartsen en scholen beter begrijpen over wat er thuis speelt?

“Hoe ingewikkeld het soms kan zijn om een kind te hebben dat extra zorg nodig heeft. De opvoeding kan heel intensief zijn en veel van je vragen. Het is belangrijk dat professionals daar ook oog voor hebben en niet alleen kijken naar wat er met het kind aan de hand is.

Meer maatwerk en minder denken in hokjes of regels zou enorm helpen. Ieder kind en ieder gezin is anders. Wat voor het ene gezin werkt, hoeft voor het andere gezin niet de juiste oplossing te zijn.”

Wat maakt het voor jou als ouder lastig om te vertellen hoe het écht met je kind of met jullie gezin gaat?

“Ik heb vaak het gevoel dat er toch niet geluisterd wordt of dat er niets met mijn verhaal wordt gedaan. Je loopt overal tegen deuren en muren aan, waardoor het soms zinloos voelt om opnieuw je zorgen te delen. En het kost ontzettend veel energie, terwijl je die als ouder vaak al nauwelijks over hebt.”

Wat helpt jou om je zorgen te bespreken en je gehoord te voelen?

“Dat er oprecht naar je geluisterd wordt en dat er vragen worden gesteld, zonder meteen te oordelen. Dat professionals serieus nemen wat je als ouder vertelt en ook luisteren naar wat jij denkt dat nodig of helpend is. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar je moet wel samen kunnen zoeken naar een oplossing.”

Wat zou kunnen helpen om eerder te zien dat een kind of gezin ondersteuning nodig heeft?

“Bij de kinderopvang bijvoorbeeld beter signaleren en observeren en wat daar opvalt ook met ouders bespreken. En vooral: meer luisteren naar ouders. Ik heb zelf lang het gevoel gehad dat ik niet werd gehoord en dat mijn zorgen kleiner werden gemaakt, alsof het allemaal wel zou meevallen. Terwijl je als ouder vaak al een tijd voelt dat er iets speelt.”

Wat zou je andere ouders willen meegeven die merken dat er thuis iets speelt, maar twijfelen of ze hulp moeten vragen?

“Je kunt altijd even overleggen, bijvoorbeeld met de gezinscoaches van de GGD. Praat erover en maak je zorgen bespreekbaar. Je hoeft niet meteen precies te weten wat er aan de hand is. En als je je echt zorgen maakt, kan hulp vragen nooit kwaad.”

Als een professional één dag door jouw ogen als ouder zou kunnen kijken, wat zou je diegene dan willen laten zien?

“Hoeveel er tegenwoordig van ouders wordt verwacht, zeker als je een kind hebt dat extra zorg nodig heeft. Hoe lastig het soms is om alles draaiende te houden en hoeveel energie dat kost. Het zou al een enorm verschil maken als deze ouders echt worden gezien en gehoord, en als er ook aandacht is voor wat zij nodig hebben. Door ouders serieus te nemen en hen in hun kracht te zetten, kun je als professional veel betekenen. Je hoeft niet altijd meteen een oplossing te hebben. Soms begint het ermee dat een ouder voelt: ik sta er niet alleen voor.”